Geen idee waarom, maar kinderen slepen echt álles mee naar hun speelhuis

Binnen een week heeft het speelhuis al tien verschillende levens gehad

Het leuke aan een speelhuis is dat kinderen er zelden mee doen wat volwassenen verwachten. Je geeft ze een glijbaan en ineens is de ruimte eronder belangrijker geworden dan de glijbaan zelf.

Eerst is het een huisje. Daarna een winkel, uitkijkpost, dierenopvang of iets waar je als ouder blijkbaar alleen nog naar binnen mag als je het juiste wachtwoord weet.

Kinderen maken er steeds meer hun eigen plek van. En het speelhuis groeit daar gewoon in mee.

Bij Boomhut Boris vinden we dat het mooie eraan. De speelhuizen die we bouwen hoeven niet steeds hetzelfde te blijven, zolang kinderen er maar steeds iets nieuws in blijven zien.

Het zijn altijd de kleine dingen die het grootste avontuur worden

Er bestaat eigenlijk niet zoiets als een perfect speelhuis voor ieder kind. Daarvoor verschillen kinderen te veel in hoe ze spelen.

De ene dag zijn ze helemaal verknocht aan een nieuwe serie die nagespeeld moet worden, de volgende dag komt er een spelletje van het schoolplein mee dat thuis een eigen versie krijgt. En als ouder hobbel je daar meestal gewoon een beetje achteraan.

Speelhuizen hoeven kinderen niet exact te vertellen hoe ermee gespeeld moet worden. Hoe meer ruimte er overblijft voor eigen ideeën, hoe langer kinderen ermee doorgaan. Een speelhuis is vooral het beginpunt. Daarna nemen kinderen, vriendjes, regenlaarzen, gevonden takken en complete schoolpleinverhalen het vrij snel over.

Op een gegeven moment hoort die oude pan er gewoon bij

Na een tijdje stop je ook met alles terug naar binnen slepen. Twee diepe zuchten en je besluit toch maar gewoon een nieuwe pan te kopen. Ook deels omdat je dat ene plakkerige plekje niet meer weg krijgt.

Maar goed, die oude pan hoort nu bij het speelhuis. Net zoals die pollepel die inmiddels aan het verroesten is. En het gekke is: kinderen weten precies waarom.

Wat voor ons troep is, is voor hen een essentieel onderdeel van hun wereld. Ze maken vaste hoekjes waar spulletjes een eigen plek krijgen en niets is wat het lijkt. Beetje bij beetje. Want zo’n speelhuis vormt zich naar alle handjes en wilde ideeën die het aanraakt. 

En wie weet is dat ook waarom kinderen zo gehecht raken aan zo’n plek. Omdat overal iets van henzelf in begint te zitten. Hun spullen. Hun regels. Hun verhalen.

Sommige speelhuizen voelen alsof kinderen ze zelf ontdekt hebben

Kinderen behandelen een speelhuis alsof ze net nieuw land hebben veroverd.

Voor je het weet lopen vriendjes rechtstreeks door naar boven alsof ze huur betalen en kijkt iedereen op als jij onaangekondigd “hun” speelhuis binnenstapt.

Dat gebeurt vooral bij speelhuizen waar nog iets te ontdekken valt. Een trapje dat ergens heen leidt is soms al genoeg. Kinderen hebben graag iets om zich toe te eigenen.

Precies daarom werkt een houten speelhuis op maat zo goed. Een plek waar nog niet alles voor kinderen is bedacht. Het voelt als zo’n plek die ze zelf hebben ontdekt en daarna nooit meer hebben teruggegeven.

Uiteindelijk wordt het een wereld op zichzelf

Er zijn weinig plekken waar kinderen zó snel doen alsof volwassenen eigenlijk vooral in de weg lopen. 

Uiteindelijk ontstaat de magie van een speelhuis door alles wat kinderen erin achterlaten. Door alle spullen die ineens belangrijk worden en alle wilde plannen die er ontstaan.

Kinderen laten er overal kleine restjes in achter van fases waar ze ooit compleet in opgingen. Het zijn oude avonturen die nooit helemaal verdwijnen uit de tuin.